Ik weet niet of het wat is. Volgens mij niet echt. Maar ja, je moet iets als je je geen raad meer weet. Ik moet zeggen, ‘t lucht wel op, dit blogje weer te gebruiken. Op een één of ander manier orden ik mijn gedachten zo, en kom ik tot conclusies die ik nooit had verwacht. Geruststellende conclusies. Just as I’m writing.

It feels good.

The smell of grass
It almost makes my thoughts seem green
It almost makes me feel so peaceful
It almost makes my toes tingle

Yet there’s one thing missing
Can you tell me
What it is?

Do you feel it too
There is something
Keeping me from you

It’s not visible
It’s not touchable
It’s not noticeable

I can’t reach you
There’s something
Blocking my way to you

I can’t pass it
I can’t break it
I can’t burn it

Now, I finally see what’s been trapping me
A lock, only to be opened from the inside out
And you, are the keeper of the one key made

You only, have the right to decide
Can I come in?

Could it be
I need you more than oxygen
So close to me
Yet too far away

I need to see you
I need to touch you
I need to smell you
I need to taste you

Every moment I spend
Longing for you
My days get darker
My heart is acing

Still
If you’re close again
Just close enough
Everything I went trough
Is forgotten

‘Cause you fill me with all the good memories of you
And make sure there is no place left for pain

That’s why I love you.

You make me sing

Every song I hear
Each one seems fit
At some point
Still there’s only one
Perfect
For every single moment
It’s the very special melody
I hear only when
I look deep into your eyes

You make me dance

Every dance I know
Each of them
I can suddenly master
Dancing the whole day
Every moment I am able
Though the most beautiful
Is the dance
I dance with your body
Tight against mine

You make me fly

Through the most amazing clouds
Which always looked too far away
I never thought
This would happen
I never dreamed
Of the sky so near
With you I can fly
Cause you gave me wings

Jap, het is dus echt mogelijk. Can’t stop thinking about him, always wondering what he’s doing. Bored without him, sad without him, just without him. Heb je hem eindelijk gevonden, woont hij zo ver weg, dat je meer tijd zonder hem bent dan met hem. En dat doet pijn. Eigenlijk écht pijn. Het doet pijn om te zien, dat hij een leven heeft zonder mij. Dat hij dingen doet zonder mij. Dat hij plezier heeft zonder mij.
Dat ik dat alles niet meer kan of heb, zonder hem.

Spending days, waiting for him to come online, so I can just talk to him.
Feeling alone all the time
When he’s finally there, I’m already thinking about how he’s going to leave soon.
Feeling alone already
It hurts to see him go, knowing I’ll have nothing left to do but to wait for him again.
Feeling alone yet again

Misschien is het gewoon, doordat ik niets anders te doen heb. Geen vrienden om leuke dingen mee te doen, geen baantje om de tijd te verdrijven. Vakantie is geweldig, als je vakantie activiteiten hebt. De pc verveeld al snel.

But soon I will see him again. En dan weet ik dat alles goed komt. Het is even dit stukje doorbijten. He can’t be there for me, just because he’s at the other side of Holland. He will be there for me, soon. Ik moet mezelf nu gewoon nog even vermaken.

Mezelf vermaken tot volgend jaar. Een nieuw begin, een nieuw leven. Nieuwe school, nieuwe stad, nieuwe vrienden. Ik kan niet wachten. Helemaal opnieuw beginnen, op dit moment zou ik niets liever willen. Me storten op een nieuw avontuur.

Ik zal niet afhankelijk worden van een ander. Dit gevoel, het gevoel van machteloosheid, zint me niets. I love him, but I don’t want my world to revolve around him. Mijn leven is het mijne, en ik zal het op niemand laten afhangen, of ik me wel of niet gelukkig voel. It’s just now. Just because he’s all I have. For now.

Watch out world. I will be coming. Soon.

Laat me niet alleen
De kilte is voor mij onverdraagbaar
Blijf bij me
De grootsheid overvalt me telkens weer
Becouse of you

Look around you
Feel the right direction
See the infinate melody
The travel though my heart
Ga niet terug

Never will I leave you
Nooit kan ik zonder je zijn
I keep you so near,
with my memories so dear
In mijn herinneringen zoals het hoort,
ik gooi ze nooit overboord

They don’t know
Wie had dat gedacht
Till the sun goes down
Bij de opgaande zon

While I met you, als in een droom zo zoet
In een plaats zo ver van hier, never will we return.

My luggage stored in my heart
I will leave to see
The one I want to be

My life changing trip
Passing by every tree
The one growing inside of me

My discoveries, so many
I pass every moaning sea
Still I’d never be free

So many sacred sounds pass me by
Never have I felt so eager to cry
My heart should shine like the sun

My eyes should sparkle like the stars
My body should move on the rhythm of the earth
But all I do is travel
Across lands, seas, mountains and forests

That’s all I’ll ever do

Whatever I felt
It just wasn’t real
It just won’t be real
Will never be real

It’s just my mind playing tricks on me
Trying to let me lose control
But no more
I can’t feel like this again
If these feelings are real at all

But if they weren’t real
Then why do I feel like this
Then why does this hurt me
Then why does it matter

I just can’t, won’t, don’t feel like this
It’s over, no more

This was the last time

My body,
Needs to be touched by hands
Other than my own

Any man would be fit now
As long as I won’t see his soul

‘nd there’s something about it, I just don’t like.

Obsessed

Again and again
Just one more
Keeps me alive
Keeps me myself

New and loved
Can’t seem to keep loving
So many to choose from
So many kinds

I’m high on the lullaby
Possesed by the sounds
Drowning in the lyrics
Wrestling with the tunes

So many songs
So many moods
And they all seem to
To be perfect

For a little while
‘Till the next obsession

Maagdelijk wit.
En wereld zo onaangetast, zo prachtig, zo onmogelijk.

Tegenwoordig is er bijna geen stukje ongeroerd wereld meer te vinden. Overal is wel een mens geweest. Overal zijn er wel sporen achter gelaten. Overal is wel iets vernield.

Vaak heb ik het idee, wat maakt het allemaal nog uit. Wat als er weer een ijstijd komt? Wat als iedereen doodgaat? Het zou volgens mij alleen maar beter zijn. Kom maar op met die komeet inslag. Moord ons allen maar gewoon uit. De wereld is beter af zonder ons. Ze is al oud – net als onze zon overigens, maar die is te onbereikbaar voor ons om te vernielen. Gelukkig.

Laat onze aarde nog even haar laatste eeuwen in rust doorbrengen. Is dat zo onmogelijk?

Elke stap die wij vooruit willen zetten – om de aarde haar glorie weer terug te geven – lijkt ons alleen nog maar verder terug te werpen. Dan ontdekken we weer, dat we dat ene maar beter niet hadden kunnen doen. Omdat blijkt dat 50 jaar later er vervelende gevolgen van komen. Tsja, daar hadden we niet op gerekend. Op naar de volgende poging tot herstel dan maar!

Geef mij maar de rust, en eenzaamheid. Voor mijn part zou ik alleen op deze aarde wonen – eenzaam, alleen, niemand om tegenaan te zeiken, niemand om mee te lachen -, als ik er maar zeker van kan zijn dat de mens deze planeet niet nóg verder traumatiseert.

“Stil maar, ik leef met je mee.
Stil maar, ik zorg voor je.
Stil maar, en geniet van je verdiende rust.”

Hokjes denken

Er zijn verschillende soorten mensen, iedereen weet ze meestal wel op te noemen; Gothic, Skaters, mensen van andere Culturen, mensen van verschillende beroepen etc. De informatie over een persoon baseer je op zijn of haar uiterlijk, geslacht en lichaamsbouw. Er komen echter steeds meer groepen bij, en steeds meer groepen krijgen afsplitsingen of worden ook weer onderverdeeld in andere groepjes. Is dit een probleem van tegenwoordig? Komt dit doordat er tegenwoordig zoveel meer verschillende soorten mensen zijn?

Nee, natuurlijk niet. Vroeger was iedereen net zo verschillend. Het enige verschil met vroeger is, dat we tegenwoordig iedereen in hokjes willen plaatsen. Elk hokje heeft zijn eigen kenmerken, eigen soort mensen die erin thuishoren. Maar toch blijven er mensen, die in verschillende hokjes thuishoren of er nét uitspringen door een bepaalde eigenschap.

Mensen zijn níet te verdelen in hokjes. Daar zijn de persoonlijkheden te verschillend voor. En daarbuiten, persoonlijkheden veranderen. Hoe vaak hoor je niet: “Goh, die is veranderd. Ze was een gewoon meisje, en nu is ze ineens Gothic.”

Je moet mensen niet willen verdelen. Leer ze kennen, en zie hoe complex een mens is. Er kunnen maar weinig mensen zeggen, dat ze zichzelf kennen. Hoe kun jij dan zeggen dat jij diegene kent. Tuurlijk, je weet misschien de lievelingskleur, en de leeftijd. Maar dat is slechts oppervlakte informatie.

Think outside the box.

Toch zijn er ook mensen die het fijn vinden om in hokjes geplaatst te worden. Een soort geruststelling, of zekerheid, die je jezelf kunt geven. Een groep waar je bij hoort, het idee dat je ergens tussen hoort. Dat is een heel fijn gevoel voor sommige mensen. Dus vaak plaats je jezelf al in hokjes, zonder het zelf door te hebben.

Soms heeft het ook een voordeel om jezelf in een hokje te plaatsen. Ik ben in het hokje dyslexie geplaatst, waardoor ik nu weet wat ik eraan kan doen, en hoe ik hulp kan krijgen.

Het is wetenschappelijk aangetoond dat wij mensen in hokjes plaatsen. En hoe wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat niet willen denken in hokjes, leidt tot meer denken in hokjes.

Denken in hokjes helpt de mens want wij moeten zo veel beslissingen nemen en dan werkt hokjes sneller. Daarnaast heeft de mens niet de hersencapaciteit om een stip op de lijn te zetten.

Daarbij komt nog voor een persoon vaak vermakelijk is om mensen in hokjes in te delen.

Kortom, misschien is hokjes denken niet eens zo slecht als de meeste mensen beweren. Het hangt er vanaf wat je wilt; een persoon los van grenzen, zijn wie je wilt zijn of een persoon in een groep, met bijbehorende zekerheid. Tot welke groep behoor jij?