Maagdelijk wit.
En wereld zo onaangetast, zo prachtig, zo onmogelijk.
Tegenwoordig is er bijna geen stukje ongeroerd wereld meer te vinden. Overal is wel een mens geweest. Overal zijn er wel sporen achter gelaten. Overal is wel iets vernield.
Vaak heb ik het idee, wat maakt het allemaal nog uit. Wat als er weer een ijstijd komt? Wat als iedereen doodgaat? Het zou volgens mij alleen maar beter zijn. Kom maar op met die komeet inslag. Moord ons allen maar gewoon uit. De wereld is beter af zonder ons. Ze is al oud – net als onze zon overigens, maar die is te onbereikbaar voor ons om te vernielen. Gelukkig.
Laat onze aarde nog even haar laatste eeuwen in rust doorbrengen. Is dat zo onmogelijk?
Elke stap die wij vooruit willen zetten – om de aarde haar glorie weer terug te geven – lijkt ons alleen nog maar verder terug te werpen. Dan ontdekken we weer, dat we dat ene maar beter niet hadden kunnen doen. Omdat blijkt dat 50 jaar later er vervelende gevolgen van komen. Tsja, daar hadden we niet op gerekend. Op naar de volgende poging tot herstel dan maar!
Geef mij maar de rust, en eenzaamheid. Voor mijn part zou ik alleen op deze aarde wonen – eenzaam, alleen, niemand om tegenaan te zeiken, niemand om mee te lachen -, als ik er maar zeker van kan zijn dat de mens deze planeet niet nóg verder traumatiseert.
“Stil maar, ik leef met je mee.
Stil maar, ik zorg voor je.
Stil maar, en geniet van je verdiende rust.”
*aait* dude, wat ben jij begaan met onze mensheid =D
ben het wel met je eens trouwens, we verlaten deze aardkloot niet zonder dat het gevolgen heeft voor anderen. Wat wij nu doen heeft gevolgen voor de komende generaties – maar we zijn nog jong, dus ik denk liever eerst aan m’n eigen leven dan aan na mijn dood 8D
*knuft*
x
Elke stap is altijd een risico, maar om te lopen zonder angst hem geeft ons een kans om te leven zonder betreurt ..
Een omhelzing uit Italië.
Fabio.