Wie had dat ooit gedacht. Wie had ooit gedacht dat hij écht zou bestaan? Of dat er in ieder geval iemand behoorlijk in de buurt kon komen.
Gewoon een dagje uit met moeder, oom, nichtje en neefje. Naar het Archeon, gosh I love that place. Al stink ik nu wel x’] Maar who cares… Dit was bijna een perfecte dag. Niemand kan dat van mij afnemen, want niemand heeft vandaag op mijn zenuwen gewerkt. Niemand heeft zich níet vermaakt. Niemand hield zich afzijdig. Zo hoort een dagje uit te zijn.
Maar we hebben ons rondje gemaakt, het hele park door. Hier en daar een leuke workshop doen; ik heb een te klein armbandje en een te grote ring gemaakt, en drie keer in de roos geschoten bij het boogschutten. Uiteindelijk aangekomen in het Romeinse rijk. Leuk een rondje gelopen, tot er een soldaat aan ons kwam vragen of we zo mee gingen op zijn tour around the “city”. Natuurlijk wilde we dat wel; ik had mijn blik al laten vallen op zijn perfecte zijn. Dus wij wachten braaf op de afgesproken plaats, en al snel had zich een heel gevolg verzameld. De tour begon, and gosh I wish it never stopped. Hij kon geweldig praten. Alle onderwerpen kwamen aan bod. Zelfs dat onderwerp over het “veertje” om zijn nek, wat – zo trots als hij het zei – betekende dat hij nog single was. De vrouwen zouden een takje – of hele struik, ligt eraan hoe graag je het wil laten weten *wink*wink* – bacilicum achter hun oor moeten steken. Ik heb de hele dag gezocht, maar helaas niet gevonden.
Subtiel als ik ben, had de hele familie het al snel door. Ik kon er ook niets aan doen, hij vertelde gewoon zo vol humor (A). Maar zoals aan alles kwam ook aan deze tour een einde. We gingen verder door het park, en rond half 4 gingen we naar de arena voor het gladiatoren gevecht. En guess what. Hij was er ook, met harnas en al (smexy *wbw*). Nou, wij heerlijk van de show genoten, met veel bloedspatten en wijnvloeien…. x’] Daarna het eten, wat overigens heerlijk was. Tijdens het eten ging het gesprek terug naar mijn new found crush. We gokten hem op 24, wat toch wel wat oud is voor mijn smaak. Voor de zekerheid besloten mijn oom en moeder het hem te gaan vragen. Nou ik zag de bui al hangen, want mijn oom kennende zou hij gelijk mijn “geheim” verklappen. En mijn moeder zou hem zeker niet tegenhouden.
Hij bleek dus 19 jaar oud te zijn, en dankzij zijn medesoldaat kregen we nog wat extra info over zijn whereabouts (hij woont in Den Haag, beter kan niet!). Eenmaal thuis ben ik hem gelijk op gaan zoeken – ijverig als ik ben, natuurlijk. Maar na niets gevonden te hebben, had ik het al snel weer laten gaan. Mijn moeder echter heeft het telefoonboek erbij gepakt, en leuke info gevonden. Hiermee ging ik het internet weer op – wat moeten we zonder technologie – en you just don’t wanna know what I found out. Hij is een zanger / gitarist. En niet in een lullig bandje ook. Ze gaan binnenkort naar Engeland voor een deal met een platenmaatschappij.
Like Duuuuuuuuuuuuude! He’s a rocker!
Hoe geweldig kan een meisje het krijgen. Zijn stijl is heerlijk, zijn kapsel is gewoonweg perfect, zijn ogen zijn om in te verdrinken en hij heeft ook nog eens dezelfde intresses als ik!
Nu zul je denken, waar wacht je nog op. Dat zal ik je eens even vertellen. Ik wacht op mijn remmingen om op te rotten! Ik kan mezelf niet zover krijgen om het idee van mijn moeder (een brief schrijven naar zijn ouderlijk huis, onder zijn naam) uit te voeren, of om zelfs een berichtje te plaatsen op zijn profiel. Ik weet dat ik soms gewoon iets moet doen zonder na te denken – dat heb ik wel geleerd van mijn ervaring in Portugal -, maar I just can’t get myself to do it…
Wat als hij mij niet leuk vind – ookal beweerd mijn moeder en oom dat hij de hele tijd naar mij keek. Wat als hij me te jong vind. Wat als mijn oom hem heeft afgeschrikt. Wat als ik afga voor what might be the next famous band.
*dramatische zucht*
But he does exist.
xx
