Grote, Open, Vlaktes

I just need boundries.

Zou er zoiets bestaan, als het tegenovergestelde van claustrofobie? Dat moet haast wel, want volgens mij heb ik het. Het idee dat alles veel groter is, dan ik me zou kunnen voorstellen geeft me de kriebels. Het heelal bijvoorbeeld. Ik kan er haast niet tegen, om naar een beeld te kijken dat ‘door het heelal’ heen beweegt. Het is oneindig groot, en wordt alleen nog maar groter. Brrr.
Of een sneeuwvlakte, met sneeuw zo ver als het oog reikt. Bah. Dat is écht iets waar ik door kan freaken. Niet weten wat er achter de horizon schuilt. Niet weten wat er om de hoek loert.

Ik denk dat het iets te maken heeft met controle. Ik moet controle hebben over mijn leven, mijn lichaam, mijn geest, mijn zijn. Daarbij hoort dus ook mijn wereld, en mijn omgeving. Ik moet weten waar ik aan toe ben, en wat ik kan verwachten. Anders wordt ik zenuwachtig. Kriebels in mijn buik, een onbehagelijk gevoel.

Geef mij maar een gezellig knus kamertje, voor mij alleen. Wel met genoeg bewegingsruimte, want begrijp me niet verkeert; I need my space. Maar te veel is ook weer wat overdreven.
Volgens mij komt het nu wel heel erg over, alsof ik niet weet wat ik wil. En dat probleem heb ik ook wel vaker. Met kleding, met tekenen, met schrijven, met liefdes. Ik weet wat ik wil, maar als ik het probeer uit te leggen klinkt het ineens zo… Vaag. Ghehe, ook dit klinkt weer vaag, dus misschien moet ik er maar over ophouden. Ik hoop gewoon dat er ooit iemand mijn grenzen binnen komt wandelen, die me kan vertellen wat ik nodig heb. Iemand die me begrijpt, die me aanvoelt. Maar misschien is dat wel een droom.

If it is, I’ll just keep dreaming <3