TwinThoughts

Er is iets dat me werkelijk grenzeloos interesseert.
Tweelingen.

Hoe ze ontstaan, hoe ze ter wereld komen, hoe ze op elkaar lijken, en most of all de band die ze schijnen te hebben. Dat lijkt me zo prachtig, ultiem mooi. Een persoon op deze aarde hebben, waarmee je álles kunt delen. Die je altijd snapt, waarbij je altijd terecht kunt.

Mijn favoriete tweeling is dan ook wel de Kaulitz tweeling. Gosh I love those guys. Zo verschillend, zo hetzelfde, zo prachtig. Serieus, die ouders waren kunstenaars.

Ik lees veel fanfictieverhalen van die band, en ben al een paar keer zeer bijzondere verhalen tegen gekomen. Degene die me toch wel het meest treffen zijn die over de dood van Tom of Bill. En dan niet over hóe ze dood zouden gaan, maar vooral over hoe de ander ermee dealt. Volgens mij is dat een pijn die ik me niet eens zou kunnen voorstellen. Ik had het al eerder over de band die tweelingen blijken te hebben. Daar denk ik vaak over. Volgens mij is dat een gevoel sterker dan iemand ooit zou kunnen omschrijven. En volgens mij zou de dood van een helft van de tweeling een pijn met zich meebrengen die niemand zou kunnen helen. Dan zou je zeggen, zorg goed voor elkaar en blijf altijd samen. Maar uiteindelijk komt er een eind aan het leven, ook aan die van tweelingen. De een waarschijnlijk eerder dan de ander, of ze moeten écht heel goed zijn in timing…

Maar dat lijkt me echt een kwelling eigenlijk. Het idee dat je ooit zonder je wederhelft zou moeten. Waarschijnlijk denken niet veel mensen daarbij na, en het is ook eigenlijk een hele depressieve gedachte. Maar het kwam ineens in me op.

Naja, laat ik nu maar weer ophouden met deze dramatische gedachtegolf. x’D
Toch… I love Twins <3