Bubble of time

Ooit het gevoel gehad van achterblijven? Buitengesloten of zelfs luchtdicht afgesloten?

It’s so unreal

Ik wel. Vaak genoeg. Sterker nog, eigenlijk té vaak. En zoals iedereen zegt, als het woordje “te” ergens voor staat, is het niet goed.

They’re dealing you in to determine your end

Vrienden, familie. Mijn hele leven. Alles lijkt aan me voorbij te schieten. Ik doe mijn best, ik klem me wanhopig vast aan de houvast die ik nog heb. De houvast die ik soms niet eens opmerk. Soms is alles weer goed. Dan lijkt het alsof ik de goede stroom weer heb gevonden. Maar voor hoelang?

And sending you back again to places you’ve been

Mijn grip verslapt weer. Alles gaat aan me voorbij. Dingen vergeet ik, kunnen me niets meer interesseren. Tenminste, dat zou ik willen. Want in werkelijkheid zie ik alles, alles wat er fout gaat. Alles wat ik mis. Ik zie het allemaal. Het het voelt ongemakkelijk. Pijnlijk. Een marteling. Ik wil meedoen. Mee lachen met mijn vrienden, die zo zorgeloos lijken. Al weet ik dat iedereen zijn eigen problemen heeft. Ze leven achter een masker. Hetzelfde masker dat ik heb liggen.

And bending your will

Ik doe alsof. En soms ga ik er zelf in geloven. Vergeet ik hoe snel het leven eigenlijk gaat. Vergeet ik dat iedereen al weet wat ze willen. Vergeet ik dat ik geen kind meer ben, dat de échte wereld eraan komt. Het was ooit jaren ver weg. Nu zijn die jaren in maanden veranderd, en binnenkort zullen het weken zijn. Weken die aftellen. En alles wat ik kan doen is staren naar de countdown, vanuit mijn bubble of time.

Till it breaks you within

Just hope I won’t break when my bubble collapses. Just hope my body’ll stand.

xx