Dark Mind

Daar begint het weer. Zo’n drukkend gevoel in mijn onderbuik. Waar komt het vandaan? Geen idee, maar ineens lijkt de hele wereld een andere plek. Wat vanmiddag nog wel mee leek te vallen, is verandert in een plaats waarin alles en iedereen tegen me is.
Alles wat ik doe werkt averechts, foutjes irriteren me, gevoelens maken me nog depressiever. Muziek kan me niet meer helpen en de lucht is zijn magie verloren.

Waar komt het nou telkens vandaan. Uit het niets slaat alles om. Maar het kán niet uit het niets komen. Alles heeft een oorzaak, maar waarom kan ik de mijne nou nooit bedenken?

Hoe lang zal het dit keer duren? De rest van mijn “vakantie”? Eén dag? De rest van het jaar?! Waarom kunnen mijn gevoelens niet gewoon stabiel zijn. Alles en iedereen wil tegenwoordig stabiliteit, maar ik kan het ze niet geven. Nooit niet, want ik weet niet wanneer de volgende omslag zal zijn. Morgen, over een jaar, nooit?
Alles draait nu in mijn hoofd. Verschillende gedachten verschijnen op de voorgrond, en verdwijnen daarna weer. Alsof er een draaikolk in mijn hoofd zit. Alle gedachten die ik wegdrukte komen aan bod. Het minste of geringste hoeft maar te gebeuren of ik lig weer op bed geruisloos te huilen.

I just need some space. Leave me alone, don’t say anything. I’ll survive on my own, if you’d just let me figure out myself. Just keep out, don’t come near. And certainly don’t try to understand me. Even I don’t. I just wanna sleep, sleep long. Wakeup in a time i don’t know. To start all over. Try to be more like myself.

Sometimes I’d like to just run away. Live on my own, in the dark or light. Where-ever my journey may take me, it’ll be fine.

xx