Nederlands opdracht

Vandaag kregen we voor Nederlands de opdracht, om een tien regelig verhaal te schrijven met daarin verwerkt één of meerdere levenswijsheden.
Ik had een stukje geschreven, gisteravond. Maar dat vond ikzelf (en mijn moeder ook) erg gedurfd, omdat het over iets persoonlijks ging, en ik me dan heel erg kwetsbaar op zou stellen tegen over de klas.

Vandaag heb ik besloten, dat ik een anders stukje zou schrijven in de pauze. Ik heb het dus niet gedurfd dit stukje voor te lezen.
Toch wil ik hem ergens kwijt, dus hier komt hij:

Vanuit de verte was het al te zien. Normaal zo vrolijk en opgewekt, maar dat bleek slechts schijn. Een schaduw viel over haar gezicht. Trillend stond ze daar, probeerde zichzelf in te houden. Meestal lukte dit. Dan zou ze haar standaard gezicht opzetten, en ongeïnteresseerd de andere kant uitkijken. Maar nu, deze keer zou het anders zijn. Een uitbarsting. Een ontploffing van deze emotionele tijdbom.
Weer een ervaring rijker. Een stap hoger op de ladder naar haar doel in het leven. Weer een nieuwe les geleerd.

Voor de liefhebbers, dit is het uiteindelijke stukje:

Vanuit de verte was het al te zien. Een schaduw viel over haar gezicht. De wind kwam van zee, het strand opgewaaid. Een uitzicht bedoelt om te kalmeren, maar de vele pogingen mislukten. Ze stond trillend, probeerde zich in te houden, als altijd. Eens zou het te veel worden.
De wind waaide over het glinsterende water, in de warme avondzon. Over golven, over het strand. Ineens een beweging recht omhoog, langs de stenen rand van een steile klif. Zachtjes waaide hij door haar haren en nam haar emoties. Nam ze mee in zijn eindeloze tocht door de atmosfeer. Ze sloot haar ogen, slaakte een zucht van verlichting. Deze poging was het eindelijk gelukt.

Xx