Lovesick, again

Jason – Hvj Sab (L)

Dat was het dan. Mijn hele wereld onder mijn benen vandaan gerukt. Alwéér. Telkens weer neem ik mezelf voor, het rustig aan te doen. Niet tot over mijn oren verliefd te worden, op de eerste de beste. Telkens weer faal ik erin, om mijn belofte na te komen.

“Ik hoorde dat hij jou ook leuk vindt!”Ja, daar blijft het dan ook bij. Nooit komt het verder dan dat. Stoot ik ze af? Heb ik een blik in mijn ogen, een uitstraling? Ben ik onbereikbaar, of juist te gemakkelijk te bereiken?
En áls het iets wordt, woont hij te ver weg. Is hij onbereikbaar voor mijn liefde, en ebt het gevoel langzaam weg.

“Volgende keer zal het anders zijn.”
Natuurlijk, houdt dat jezelf maar voor.
“Hij sluit zich nu voor je af. Dat is logisch, hij vind je leuk. Hij kan niet meer zo zorgeloos met je omgaan, hij krijgt gevoelens bij alles wat jullie samen doen. Geef hem tijd.”
Ja, makkelijker gezegd dan gedaan.

Maar het was waar. Alwéér. Alles wat ze zeiden was waar. Het gebeurde ’s middags, in het restaurant. De groep moest zich splitsen in twee groepen, omdat de tafel niet lang genoeg was. Door puur toeval – ook wel onder de naam van mijn vriendinnen – kwam ik bij hem aan de tafel te zitten. Het begin was stroef; niet weten wat te zeggen, een beetje ongemakkelijk om je heen kijken. Toen heb ik het heft in eigen handen genomen. Ik heb geen idee meer waar we het over hadden, maar alles wat in mijn hoofd opkwam, was goed genoeg als gespreksstof.

Hij werd opener. Die middag legde hij zelfs zijn hoofd op mijn schouder, met als smoes dat hij moe was. Tot over mijn oren was ik. Zoals altijd.

De laatste dag voelde ik het al. Maar ik negeerde het gevoel, dat het fout zat. Toen al wist ik dat zodra we weer thuis waren, alles over zou zijn. Dan zouden we weer in onze eigen omgevingen zijn, met onze eigen levens. Levens die niets met elkaar te maken hadden. Weg uit Rome, de stad van de liefde.

Ook als we elkaar in school tegen kwamen, ging het anders. Niet dat hij me negeerde, nee hoor. Hij zei gedag. Soms bleven we als debielen naar elkaar zwaaien, tot we elkaar niet meer konden zien. Maar echt praten deden we niet meer. Zelfs op MSN zei hij bijna niets. Alles moest ik uit hem trekken. Vol overgave deed ik dat dus ook, mezelf nog steeds voorhoudend dat het misschien nog wel wat kon worden. Afwijzingen negeerde ik, en voor geruchten verzon ik smoesjes.

Maar nu, nu kan ik er niet meer omheen.

Mijn ogen glijden nog eens over dat zinnetje. De liefdesverklaring, achter zijn naam. Een liefdesverklaring voor een ander meisje. Ik sluit mijn computer af, en doe het licht uit. Ik negeer mijn steeds natter wordende kussen. Het kan met niets meer schelen.

Voor de zoveelste keer, troost ik mezelf met mijn muziek.